د ۱۹۳۰ م د پېښور د سپرلي وروستۍ ورځې وې. دهند په لويه وچه کې د هرنسل اومذهب خلکو د انگريزحکومت خلاف جلسې کولې او د خپلواکۍ غوښتنه کېده. دچارواکو لپاره په پېښورکې ترټولو لويه انديښنه دا وه چې که حالات ددوې د کنټرول نه ووتل نو د افغانستان سره به يې يو بل جنگ […]
د اريايي وختونو هغه دود چې مور واکي نوميږي، ښځه به پکې د کور او د ټولنې مشره وه. د هغه وخت يوه کيسه ده چې د يو راجه پينځو زامنود يوې ښځې سره واده کړې و. دوي په هستينا پور کې يو ښکلې ښار اباد کړو چې اندر پرستها نوميدو اواوس ډېلي نوميږي. مشر […]
د سمنگانو د اېبک ښار نه ۱۳ کلوميټرشمال کې د حضرت سلطان ولسوالۍ په جنوب ختيځ کې د “قره کمر” نومې غار چې د نيمې کاسې په شان ښکاري، د زرگونو کاله پخواني انسانانو د ژوند نښې لري. د قره کمر په نوم يو بل ځاې د بدخشان او تخار ولایتونو تر منځ د فیض […]
په پېښور کې د يوې شاهي استوګنځي زکر تر ټولو لومړې ۶۳۰ م کې د چن نامتو بودايي راهب خوان زانګ وکړو. دی پخپلو يادښتونو کې د ماڼۍ لپاره يو چيناي تورې “کنګ شينګ” کاروي. دی ليکي چې دا د ښار په هغې برخې کې و چې دېوال ترې تاو و. هغه د ښار په […]
دا ناول په ۲۰۰۲ م کې د پېښور اېډمين پرېس له خوا چاپ او خپور شو. د دې ناول کيسه د هند د وېش نه وړاندې د پښتونخوا د يو کلي د ژوند انځور دی. د ناول مرکزي کردار کونډه زهره ده چې د خپلو اولادونو د ژغورلو لپاره ښار ته کډه کوي. بيا د […]
د اريايانو په ويدي سندرو کی د پنجاب سيمه د “سندهوس” په نوم ياده شوې ده چې مانا يې د اوو سيندونو خاوره وه. دا سيندونه، اباسين، جهلم، چناب، ستلج، بياس، راوي او سرسوتي ( سرس وتي) دي. سرسوتي د هغو نورو سپېڅلو سيندونو مشر ګڼل کيدو او دا يواځينې سيند دی چې د اريايانو […]
په ٢٠٠٦ کال کى د بامېانو د يو غار په دېوالونو د اوومى ميلادي پېړۍ جوړانځورونه وموندل شول چې د لوګي په تور والي کې پټ وو. د باميانو دا غارونه د هغو لويو بودايي مجسمو شا و خوا د راهبانو له خوا د عبادت ځايونو په توګه کاريدل او د جاپان لرغون پوهانو دلته […]
اوس خلک په دې باور دي چې اشنغر يا هشت نګر د هغو اتو کليو نوم دی چې د سوات سيند پر کيڼه غاړه اباد دي. پړانګ، تنګي، اتمانزي، ابازي، ترنګزي، عمرزي، شېر پاو او رزړ د ډېرو له اند اشنغرګڼل کېږي. که چارسده هم ورسره يو ځاې شي نو دا بيا نهه کلي شول. […]
يو سړي په لوې بالښت ډډه لگولې او پر فرش ناست دی. د ږيرې او د برېتو وېښته يې تور دي. سپينې جامې يې په غاړه دي، شين (زرغون) پټکې او هم هغسې يو څادر يې په اوږه تاو کړې دی. دا د يو البم پاڼه ده چې د لاجورد او د سرو زرو حاشيه […]
زما خدای بخښلې نیا به چې کله مونږ ته د کلي په اړه کیسې کولې نو ځینې داسې لغتونه به یې کارول چې په ښاري پښتو کې مونږ ته نا پېژاندي و. لکه شاریزۍ ، بغرۍ، جوسه او داسې نور. خو کله چې زه د لمړي ځل لپاره کلي ته ولاړم نو پوه شوم چې […]